O piękna Nowa interpretacja amerykańskiej natury przez pryzmat algorytmów, których używamy do jej konsumowania. 175 lat temu grupa artystów znalazła się na rozdrożu. 👇

Kraj, który znali i kochali, próbował rozpaść się od wewnątrz. W tym samym czasie zagrażająca ekspansja miast niszczyła naturę, którą tak bardzo cenili.

Więc odwrócili się. Zaczęli malować krajobrazy jako formę ucieczki, uwalniając swój umysł od lęków tamtych czasów.

Nie mogli się od tego uwolnić, a sama napięcie przebijało w ich kontraście, kolorach i sposobie, w jaki zaaranżowali swoje dzieła.

Szkoła rzeki Hudson była różnorodną grupą artystów, w tym imigrantów z różnych środowisk, czarnych artystów na wiele lat przed zniesieniem niewolnictwa oraz artystek na pół wieku przed ruchem na rzecz praw wyborczych. Mówiąc prosto, zanim cokolwiek innego: byli ludźmi.

Niektórzy z najwcześniejszych praktyków luminizmu używali światła i cienia, aby zarówno ukazać piękno amerykańskiej natury, jak i skontrastować rosnące napięcia związane z wojną domową, których nie mogli od tego oddzielić. Była to bezwstydnie patriotyczna praktyka, ale nie pozbawiona poczucia wstydu.

Dziś wielu amerykańskich artystów znajduje się w tym samym napięciu. Wewnętrznie skonfliktowani. Bez wstydu dumni z kraju, w którym dorastali, ale zawstydzeni niemoralnymi działaniami rządu, który nim rządzi.

Wstydzą się sponsorowanych przez państwo porwań i morderstw swoich sąsiadów za rogiem lub na całym świecie.

Ten projekt jest jego odzwierciedleniem. Świętuje artystów ze szkoły rzeki Hudson, jednocześnie celowo zanieczyszczając ich sztukę za pomocą sieci generujących obrazy (Progressive GANs) oraz innych technologii kompresji.

Wynik jest amerykański. Nie ta Ameryka, którą można odwiedzić, ale ta Ameryka, która utknęła w naszych głowach. Ideologiczna, utopijna i całkowicie zepsuta w swoim rdzeniu. To coś, z czego można być dumnym, ale ta duma wiąże się również z niepokojem.