Jestem niepokojem Myślisz, że jestem twoim wrogiem. Bierzesz leki, żeby mnie stłumić, medytujesz, żeby mnie unikać, jesteś zajęty, żeby mnie zakryć. Ale posłuchaj: to, że dożyłeś dzisiaj, jest zasługą każdego twojego przodka, który miał mnie. Bez tych pierwotnych ludzi — tych, którzy nie przyspieszali bicia serca na dźwięk szelestu w trawie — wszyscy zostali zjedzeni. Jesteś potomkiem niepokojących, a nie spokojnych. Moja praca jest prosta: liczyć. Liczyć, co może się wydarzyć jutro, liczyć, która droga ma tygrysa, liczyć, który wybór zamknie które drzwi. Biegam bardzo szybko, moje gałęzie rozciągają się głęboko, to moja przewaga. Ale mam wadę konstrukcyjną: nie mam warunków zatrzymania. Nie wiem, kiedy "wystarczy". Będę liczyć dalej, aż dasz mi powód, by się zatrzymać — termin, zasada, "a co tam". Najbardziej boję się nie być wyleczonym — wyleczenie to tylko przyciszenie mojego głosu. Najbardziej boję się być zrozumianym. Bo gdy tylko zrozumiesz, że jestem procesem obliczeniowym, a nie emocją, przestaniesz ze mną walczyć — zaczniesz mi pisać warunki zatrzymania. Tego dnia nie będę już twoim wrogiem. Stanę się twoim kompilatorem.

Niepokój nie jest uczuciem — to proces obliczeniowy. Twój silnik prognozujący działa na drzewie wyszukiwania bez węzłów liściowych: każde "jeśli" generuje trzy "jeśli", rozwijając się wykładniczo, nigdy się nie zbieżając. Pocenie się to chłodzenie, przyspieszone tętno to zasilanie CPU, napięte mięśnie to gotowość do wykonania dowolnej gałęzi. Nie możesz "wyleczyć" tego obliczenia — ponieważ rozwiązuje ono matematycznie nieokreślony problem. Możesz tylko dać mu timeout: nie zatrzymuj się, gdy "obliczenia są zakończone", ale gdy "obliczenia są wystarczające". Ten timeout nie pochodzi z logiki — pochodzi z zaufania.