Poeci i naukowcy, ci, którzy najbliżej oddali się tworzeniu i opisywaniu systemów, mówią o dojrzałości swojej epoki; żyją świadomi, że ich własna natura ma być przetłumaczona na język systemów, o których mówią. Dla poety jego własna natura jest jego głównym narzędziem, jego urządzeniem, w którym wszystkie inne jedności są mierzalne; kadencja, znaczenie i samotność są mierzone przez niego samego. Dla naukowca zajmującego się fizyką jego własna natura jest oddzielona, zajmuje się światem prawa, w którym nie ma zrozumienia... Świat poety jest jednak światem naukowca. Ich roszczenie do systemów jest tym samym roszczeniem. Ich pisma przewidują się nawzajem; witają się nawzajem; rzeczywiście się obejmują. — MURIEL RUKEYSER, Willard Gibbs