Moje doświadczenie jako progresywisty polegało na ciągłym frustracji, że nikt nie traktuje tego poważnie. Byłem na Occupy Wall Street, a całe to wydarzenie było żartem. Każda losowa sprawa musiała być reprezentowana. Legalizacja marihuany, zniesienie więzień, cokolwiek chcesz. Nic nie mogło zostać zrealizowane, ponieważ zawsze znajdował się ktoś z drobiazgową, lewicową obiekcją, która musiała być przynajmniej uznana za poważną. Wydawało mi się oczywiste, że to osłabi ruch, aż całkowicie się rozpadnie, ale nikogo to nie obchodziło. Wtedy i później byłem ciągle atakowany za nawoływanie do skupienia, efektywności, kompromisu. Jeśli mówiłem, że zmiany klimatyczne są złe, ale nie apokaliptyczne, byłem złym niszczycielem planety. Jeśli mówiłem, że polityki redystrybucyjne, które koncentrują się na ubóstwie, a nie na rasie, będą automatycznie rasowo nieproporcjonalne w dokładnie takim stopniu, w jakim wyniki były nieproporcjonalne, i znacznie łatwiejsze do sprzedaży publiczności, byłem rasistą. Nikt nigdy nie miał kontrargumentów. Mieli tylko klisze, które przerywały myślenie. Co wskazywało, że tak naprawdę nie traktowali swoich celów poważnie. Jeśli naprawdę motywuje cię wynik, będziesz zainteresowany krytyką strategiczną/faktograficzną. Jeśli po prostu się bawisz, jeśli aktywność, a nie wynik, jest celem, będziesz zły, że jakiś nerd psuje atmosferę. Nie jestem już w żadnym sensie progresywistą, ale moja podstawowa wartość końcowa jest taka sama: maksymalizować piękno. A moja podstawowa wartość instrumentalna jest taka sama: maksymalizować prawdę. I wierzę, że te wartości zbiegną się w końcu. Przyjąłem informacje, które wskazują, że prawicowość jest lepszym sposobem na osiągnięcie tego. Żaden z moich byłych progresywnych przyjaciół nie był nawet zainteresowany tą zmianą w moim myśleniu. Ludzie, którzy bardzo cenili moją opinię, przestali się tym interesować. Gdyby naprawdę podzielali moje podstawowe wartości, jak twierdzili, przynajmniej byliby ciekawi! Nie byli. Na prawicy też jest dużo niepoważności, dużo myślenia „ciesz się imprezą” zamiast pragmatyzmu. Ale przynajmniej na razie nie trzymają lew władzy. Jestem bardzo zmęczony. Czuję się, jakbym urodził się 10 000 lat temu. Jestem zmęczony ludźmi, którzy nie mówią tego, co myślą. Jestem zmęczony niepoważnością. Jeśli rzeczy pójdą dobrze, to dlatego, że egregory są mądre, a nie dlatego, że ludzie są.