dzisiaj wieczorem w chórze przyszła nowa pani, aby z nami zaśpiewać, a podczas gdy prowadziłem luźną rozmowę, zapytała, co robię. zawsze trudno to wyjaśnić, ale mówię jej, że szukam teorii, które będą popularne za pięćdziesiąt lat. ona cynicznie się śmieje i mówi, że to imponujące, że myślę, iż ludzie nadal będą istnieć za pięćdziesiąt lat. ja, oczywiście, nie mogę się powstrzymać i informuję ją, że nawet w najgorszym scenariuszu będzie dobrze, ponieważ istnieje teoria, że populacje ludzkie spadły do około 2000 osobników w pewnym momencie. ona nie słyszała o tej teorii. wspominam, że są też inne powody do optymizmu. całkiem możliwe, że na planecie istniały już globalne cywilizacje. czy słyszała o starożytnych megalitycznych strukturach zbudowanych tuż po ostatniej epoce lodowcowej? Co, jak Stonehenge? Och, nie, znacznie starsze niż to, mówię jej. Zbudowali te szalone świątynie pełne rzeźb i ceremonialnych obrazów około 12 000 lat temu. Nikt nie wie, jak się tego nauczyli. Widzę strach w jej oczach. Myślę o opowiedzeniu jej o haplogrupie x, kolejnej przekonującej linii dowodowej na to, że brakuje nam elementu w naszej historii o liniach czasowych ludzi. Decyduję się jednak tego nie robić. rozmowa się kończy. ona nie pyta, jak nazywa się podcast.