Bardzo mnie bawi, gdy ktokolwiek czuje się pewny, że zrozumiał programowanie agentowe, a jeszcze bardziej, gdy próbuje nauczyć innych, jak to robić. Pracuję nad OpenCode od maja zeszłego roku i wciąż zdarzają mi się dni (jak wczoraj), kiedy nie jestem nawet pewien, czy to wszystko to dobry pomysł, lol Ostatecznie dochodzę do wniosku, że "tak, te modele to niesamowite narzędzie", ale wciąż jest to bardzo mylące, mnóstwo splątanych myśli, emocji i rzeczywistości. Bardzo tęsknię za codziennymi zadaniami programistycznymi, które przerywały moje dni/tygodnie, tymi, podczas których zakładałem słuchawki i po prostu pisałem 600 linii kodu. Ale, nie ma wątpliwości, zastąpienie tych godzin mojego czasu kilkoma minutami czekania na agenta to zastrzyk energii i warto się tym ekscytować, mimo mieszanych emocji. Potem jest dystans, który może się pojawić między tobą a bazą kodu, jeśli zaczniesz być apatyczny. Myślę, że w tym momencie jest to dość powszechne, aby wprowadzać nawet małe zmiany, wywołując modele. To mniej oporu niż znalezienie odpowiedniego kodu i wprowadzenie zmiany samodzielnie. A mniej oporu wydaje się wygrywać, musi być jakaś zasada wszechświata czy coś w tym stylu. Kiedy większość lub wszystkie twoje interakcje z bazą kodu zaczynają przepływać przez modele, zaczynasz tracić orientację, gdzie znajdują się poszczególne elementy, które abstrakcje/komponenty dźwigają ciężar itd. To przerażające uczucie obudzić się i zdać sobie sprawę, że nie możesz nawet wiarygodnie @<mention> wskazać konkretnego pliku do zmiany, którą chcesz wprowadzić, i musisz być bardziej ogólny, polegając bardziej na modelu. To wszystko stopniowo cię przytłacza, jest niezaprzeczalny zastrzyk dopaminy z korzystania z tych rzeczy, a wynikający z tego spadek jest przewidywalny, jak schodzenie z cukrowego haju. Z pozytywnej strony, naprawdę miło jest widzieć innych programistów przechodzących przez te same cykle, wiedząc, że wszyscy jesteśmy w tym razem i ostatecznie to rozwiążemy.