W trzecim sezonie pojawia się amerykańska siła inwazyjna, ale jest zdezorientowana brakiem kogokolwiek do walki. Ostatecznie, po wielu zwariowanych perypetiach, obie strony odkrywają, co się dzieje i kto powinien walczyć z kim. Ale nie mogą tego zrealizować. To absurdalne. Tysiące Amerykanów, uzbrojonych w najnowszą, super drogą technologię wojskową, która została w większości wynaleziona, aby być drogą i wyciągać pieniądze od podatników... vs wystarczająca liczba facetów, aby zorganizować wieczór kawalerski? Nie. Razem wpadli na śmiały plan. Obie strony będą udawać przed swoimi przełożonymi, że są zamknięte w zażartej sytuacji impasu. Amerykanie będą udawać, że stają w obliczu znacznie większej siły, znacznie lepiej uzbrojonej i wyposażonej, niż Europa jest w stanie za to zapłacić. Europejczycy będą udawać, że stają w obliczu znacznie mniejszej siły, a Amerykanie w jakiś sposób nie potrafią poradzić sobie z wojną w Arktyce. Można by ciągnąć taki spektakl przez jakiś czas, z odcinkami poświęconymi najnowszym zagrożeniom odkrycia — wzmocnieniom, raportom o stratach, inspekcjom itp. Można by nawet mieć odcinek zatytułowany "Nie walcz w sali wojennej", w którym amerykański żołnierz i jeden z Duńczyków wdają się w bójkę, co prowadzi do wielu zabawnych, nieświadomych cytatów od dowódców. Zatrudniłbym Joe Rogana, aby zagrał dowódcę inwazyjnych Amerykanów, a Hugh Laurie jako szefa biurokracji w NATO.

Boomers dorastali w świecie, w którym firmy, dla których pracowali, się nimi opiekowały. GenX dorastał w świecie, w którym oczekiwano, że uwierzą, że firmy, dla których pracowali, się nimi opiekowały. Millenialsi dorastali w świecie, w którym oczekiwano, że będą się zachowywać tak, jakby myśleli, że firmy, dla których pracowali, się nimi opiekowały. Gen Z dorastał, wiedząc, że muszą negocjować dla siebie.